آئینه

شماره: 92
تاریخ: ۲۳ ۰۳ ۹۸

انتخابات سوری

انتخابات انجمن‌های علمی دانشجویی دانشگاه با حواشی و تخلفات عجیب و بدیع همراه بود‌. در سرتاسر این خواشی و تخلفات هم پای دانشجویان در میان بو٬ هم پای دانشگاه و هم پای جریان‌های خارج از دانشگاه. ریشه و عقبه‌ی این مباحث بسیار فراتر و عمیق‌تر و قدیمی‌تر از بحث انتخابات و انجمن‌های علمی می‌باشد اما این دلیل نمی‌شود همین ظواهر و اتفاقات دم دست را نادیده گرفت. دانشگاه فردوسی دیرهنگام‌ترین انتخابات را داشت. در شرایطی که نتایج اتخابات انجمن‌های علمی دانشگاه مازندران در ۱۹ اسفند، باهنر کرمان در ۱۴ اسفند و بسیاری دیگر از دانشگاه‌های معتبر نیز تا پایان هفته‌ی سوم اسفند ماه اعلام شده‌بود، دانشگاه فردوسی این انتخابات را از ۲۳ اسفند اغاز کرد. زمان‌بندی اجرای ساز و کار انتخابات نیز تاخیر قابل توجهی با برنامه ی اعلام شده داشت‌. امکان درج تبلیغات در بخش رای‌گیری الکترونیکی نیز غیرقابل استفاده بود. جدای از این تاخیر و اشفتگی٬ مبحث تایید صلاحیت‌ها نیز جای بحث و شک و تامل بسیار دارد‌. بند یک ماده‌ی یازده آیین نامه‌ی تاسیس و فعالیت انجمن‌های علمی دانشجویی _مصوب ۲۹/۷/۹۶_ تصریح می‌کند اعضای شوراهای مرکزی هرگونه‌ی دیگر از تشکلات دانشجویی( فرهنگی، صنفی، سیاسی و ورزشی) نمی‌توانند در شورای مرکزی انجمن‌های علمی نیز حضور داشته باشند که البته این امر توجه مسئولان را در پی نداشته است‌.۲ بند سوم همین ماده تاکید دارد مشروطین نیم سال تحصیلی منتهی به انتخابات حق حضور در شورای مرکزی را ندارند‌ که این امر در برخی انجمن ها همجون انجمن علوم سیاسی نادیده گرفته شده است‌.۲ در بند چهارم نیز حق حضور از فارغین از تحصیل سلب شده است‌‌. این در شرایطی است که در برخی انجمن ها همچون علوم سیاسی، دانشجویان ترم اخر دکتری به شورای۲ مرکزی راه یافته‌اند. بر اساس ماده ی ۲۳ این آیین نامه، یک ماه پیش از پایان مسئولیت شوراهای مرکزی، هیئت اجرایی انتخابات هر انجمن با حضور یکی از اعضای شورای مرکزی به شرط عدم نامزدی، یک نماینده از شورای هماهنگی دانشگاه و یک نماینده از معاونت فرهنگی باید امور را جهت برگزاری انتخابات به انجام برسانند. این در حالی است که این ماده در دانشگاه نه به شکل انجمنی که به شکل دانشکده‌ای و دانشگاهی انجام شده است و نیز اعضای این هیئت اجرایی به هیچ عنوان اعلام نشده‌اند و نامشخص بوده‌اند‌. بند ب ماده ی ۲۴ مربوط به شرایط اختصاصی شرکت در انتخابات شورای مرکزی است و بیان می‌دارد داوطلب باید یکی از این پنج شرط را داشته باشد: معدش کمتر از میانگین گروه و یا ۱۴ نباشد، مطلب چاپ شده‌ای در یکی از نشریات برجسته داشته باشد، در تالیف و ترجمه‌ی کتاب مشارکت داشته باشد، در یک ابداع یا اختراع حضور داشته باشد و یا مجری یک طرح پژوهشی باشد. اما بنا به مطالب منتشر شده از سوی هیئت اجرایی، این گروه فقط با توسل به شرط نخست بسیاری از نامزدها را رد صلاحیت کرده است در حالی که آنان از یکی از ۴ شرط دیگر مطروحه برخوردار بودند. البته دلیل برخی دیگر از رد صلاحیت‌ها نیز موازد انضباطی اعلام شده است که در قانون نیامده است. چیزی که مشخص است عدم اجرای کامل قانون برای برخی از داوطلبین و به جای آن اجرای چیزی فراتر از قانون برای گروهی دیگر از نامزدهاست؛ اگر در یک نگاه خوشبینانه اسم آن را اعمال سلیقه‌ای قانون نگذاشت.

شدت رد صلاحیت‌ها به گونه‌ای بود که در برخی۲ انجمن‌ها تعداد نامزدها به حد نصاب نرسید و دانشگاه انحلال این انجمن‌ها را اعلام کرد. در حالی که آیین‌نامه تصریح می‌کند در صورت بروز چنین مواردی، انجمن نیاز به طی کردن مجدد مسیر اخذ مجوز فعالیت را دارد و این به معنای انحلال نیست. انجمن‌های مهندسی کامپیوتر، مکانیک بیوسیستم، طراحی دیجیتال، efc، بازی‌های رایانه‌ای، مهندسی هوافضا، مهندسی برق و مهندسی صنایع از جمله‌ی این انجمن‌ها بودند.

اما فارغ از بحث ظاهر و چارچوب عمل شده در انتخابات، حضور محسوس برخی جریانات خارج از دانشگاه در بطن برخی از تشکلات دانشجویی است‌. جناح‌های سیاسی و احزاب محلی نقش بسیاری در این دوره‌ی انتخابات داشتند. در بسیاری از انجمن‌ها، لیست‌های ائتلافی وابستگی عمیقی به این جریان‌ها داشتند. اعضای زیادی از این لیست‌ها در تهران و در دفاتر گزوه‌های سیاسی و مدتی خارج از آموزش عالی مشخص شده‌اند و برخی از این ائتلاف‌ها، حمایت‌های مالی نیز دریافت کرده‌اند‌‌‌. رد پای جریان‌های وابسته به خارج از دانشگاه به شکلی مشهود و محسوس در سزتاسر دانشگاه دیده می‌شود و این در حالی است که حراست و شورای فرهنگی دانشگاه به جای شناسایی و برخورد با این افراد وابسته و مسئله دار، به سرکوب و کنار گذاشتن دانشجویان دغدغه‌مند روی آورده‌است. به نظر می‌رسد دانشگاه در ایجاد معیارها وملاک‌های خود دچار انحراف و اشتباه سهوی شده است. سمپات‌ها و نفوذی‌ها پس از حضور در برخی از تشکل‌های سیاسی و کانون‌های فرهنگی و هنری حال موفق شده‌اند پا به عرصه‌ی انجمن‌های علمی بگذارند و به لطف اشتباهات و کوتاهی‌های دانشگاه، لابی و قدرت زیادی در داخل دانشگاه پیدا کرده‌اند و توانسته‌اند در گستره‌ی زیادی از داتشگاه، دانشجویان دغدغه‌مند و مستقل و متعهد را کنار بگذارند و اجازه‌ی هیچ عرض اندامی به آن‌ها ندهند. خطر بهره‌وری سیاسی و امنیتی، به شدت انجمن‌های علمی را تهدید می‌کند و این امر، اصلاح رفتار دانشگاه را می‌طلبد. به نظر می‌آید ورود دستگاه‌های امنیتی خارج از دانشگاه برای شناسایی این سمپات ها، سرپل‌ها و نفوذی‌ها امری ضروری باشد.

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *